Λυσάνδρου: Σοκάρει η εξομολόγησή της - «Ήρθε έξω από το σπίτι μου στις 4 τα ξημερώματα και ζητούσε να με δει»

«Υπάρχουν στιγμές που ακόμη φοβάμαι να βγω μόνη μου από το σπίτι - Είναι ένα τραύμα που έμεινε»

Συνέντευξη στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού «DownTown», είδαμε να παραχωρεί η Έλενα Λυσάνδρου.

Το μοντέλο από την Κύπρο, κλήθηκε να μιλήσει, σε ερώτηση του δημοσιογράφου Ανδρέα Κάτσιη, για την ακραία παραβίαση της προσωπικής της ζωής που βίωσε πριν από μερικά χρόνια, όταν άνδρας που την παρακολουθούσε έφτασε μέχρι έξω από το σπίτι της, περιγράφοντας πώς ξεκίνησε όλη αυτή η εφιαλτική εμπειρία.

«Στην αρχή ήταν κάποια μηνύματα, στα οποία δεν είχα δώσει και τόση σημασία, γιατί δεν σκέφτεσαι ότι αυτό μπορεί να γίνει πραγματικά επικίνδυνο. Μέχρι που ένα βράδυ, γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα, ακούσαμε χτυπήματα στο παράθυρο. Δεν θυμάμαι αν πετούσε πέτρες ή κάτι άλλο, αλλά ξύπνησαν οι γονείς μου και πήγαν να δουν τι συνέβαινε. Η μητέρα μου ήρθε και μας είπε ότι ήταν κάποιος έξω από το σπίτι, που ζητούσε να δει την κόρη μας.Όταν τον ρώτησε ποια από τις κόρες της ήθελε, είπε εμένα.Θυμάμαι να κρύβομαι πίσω από το παράθυρο για να μην με δει, ενώ εκείνος επέμενε να βγω έξω. Ήταν πραγματικά τρομακτικό» σχολίασε αρχικά η Έλενα Λυσάνδρου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λυσάνδρου για χωρισμό από Quintillà: «Είχαμε χωρίσει μήνες πριν γίνει γνωστό»

Στη συνέχεια πρόσθεσε τα ακόλουθα: «Κάποια στιγμή ο συγκεκριμένος άνθρωπος μπήκε σε ψυχιατρική μονάδα, αλλά περίπου έναν μήνα αργότερα βγήκε. Έγω τον είχα ήδη μπλοκάρει από παντού και τότε άρχισε να στέλνει μηνύματα στη μητέρα μου, να της ζητά συγνώμη και να της γράφει διάφορα πράγματα. Αυτό που σε φοβίζει είναι ότι ξέρεις πως βρίσκεται ξανά έξω και μένει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου η σκέψη ότι μπορεί να εμφανιστεί».

Στην ερώτηση για το αν ακόμη μετά από τρια χρόνια νιώθει φόβο, είπε: «Δεν θα το κρύψω ότι υπάρχουν στιγμές που ακόμη φοβάμαι να βγω μόνη μου από το σπίτι, ειδικά το βράδυ. Δεν ξέρω αν μπορεί να εμφανιστεί ξανά ο ίδιος ή αν μπορεί κάποτε να υπάρξει κάποιος άλλος.Για μεγάλο διάστημα ήμουν διαρκώς σε επιφυλακή και ένιωθα ότι έπρεπε συνέχεια να προσέχω και να είμαι έτοιμη να προστατεύσω τον ευατό μου. Ο φόβος αυτός δεν έφυγε εντελώς. Ακόμη και σήμερα, μπορεί να βρίσκομαι στο σπίτι, να ακούσω έναν δυνατό θόρυβο και να τρομάξω. Είναι ένα τραύμα που έμεινε».